บทที่ 1 ปรัชญาและอุดมการณ์ในการพัฒนาตนเอง
การพัฒนาตน (Personal Development) เป็นการเพิ่มขีดความสามารถ ขยายความเฉลียวฉลาด สติปัญญาเพื่อให้มีความก้าวหน้าในชีวิตส่วนตัวและการทำงาน ให้ชีวิตมีความหมายและความพึงพอใจ อาจจะพัฒนาโดยตนเองนำตนเอง หรือมีคนอื่นมานำให้พัฒนาด้วยการให้การกระตุ้นจูงใจ ให้สนับสนุน แต่ในตอนท้ายที่สุดก็คือเพิ่มความสามารถให้แก่ตน
การรู้จักตน
ผู้มีการพัฒนาตนต้องรู้จักตน วิเคราะห์ตนเองให้เห็นชัดว่าตนเป็นใคร มาจากไหน ทำอะไรเป็นเป้าหมายของชีวิต พิจารณาว่าจะนำตนไปสู่จุดหมายของชีวิตได้อย่างไร ต้องเผชิญสถานการณ์ได้อย่างเหมาะสม การรู้จักตนเองจังเป็นรากฐานแห่งการนำชีวิตไปสู้จุดหมายได้อย่างราบเรียบ
1. ความแตกต่างของคน คนเราแตกต่างกันประการแรกโดยพันธุกรรมเป็นลักษณ์ที่ถ่ายทอดจากบรรพบุรุษ เช่น สูงต่ำดำขาว ประการที่สองคือสภาพแวดล้อม เกิดจากผลกระทบที่ผ่านเข้ามาทางประสาทรับรู้ คือ หู ตา จมูก ลิ้น กาย การควบคุมจิตใจคนเป็นเครื่องมือส่งเสริมหรือสกัดกั้นความรู้สึกนึกคิดและการกระทำของคน ทำให้คนแตกต่างกัน
2. การพัฒนาตนเกิดจากการรู้จักตนเอง เป็นการเข้าใจในตนเอง รู้จักอุปนิสัยใจคอ มีความรับผิดชอบต่อการกระทำของตน ยินดีกับความสำเร็จ ควบคุมอารมณ์ความรู้สึก
3. ความสมดุลระหว่างชีวิต การงานและสังคม คนต้องพัฒนาชีวิตทั้งหกด้านควบคู่กันไปให้สมดุลกัน คือ สุขภาพและร่างกาย สติปัญญาและการศึกษา การเงินและอาชีพ ครอบครัวและบ้านเรือน จริยธรรมและจิตวิญาณ สังคมและวัฒนธรรม
ปรัชญาและอุดมการณ์ในการพัฒนาตนเอง
เป้าหมายในการพัฒนาตนเองจึงเป็นการปรับปรุงผลิตภาพส่วนตัว คือทำงานได้ผลผลิตมากกว่าปัจจัยนำเข้า เนื่องจากผลิตภาพส่วนตัวของผู้ปฏิบัติงานมีผลต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศ ผลิตภาพเกิดจากความมีประสิทธิผล ความมีประสิทธิภาพในการทำงาน ทำงานได้ตามเป้าหมาย รู้จักใช้นวัตกรรม
เจตคติ (Attitude) คือ ความรู้สึก ท่าทีที่แสดงออก เจตคติส่งผลต่อการปฏิบิติงานบางคนมีเจตคติบวกมากกว่าคนอื่น บางคนมีเจตคติทางลบมากกว่าคนอื่น ทำอย่างไรจึงคงมีเจตคติบวก คือ แสดงออก มีท่าที มีความรู้สึกที่ดีต่อผู้ติดต่อสัมพันธ์
การตั้งเป้าหมาย คือ ความพยามยามในเรื่องที่ถูกกำหนดไว้ว่าจะทำเพื่อให้ประสบสำเร็จ การตั้งเป้าหมายเปรียบเหมือนเส้นชัยและการฟันฝ่าอุปสรรค
